Tuesday, December 1, 2009

မွာခ်င္တယ္ ၀င္းၾကည္မရယ္ (၃)

အလုပ္တုိက္ဆီသုိ႔ အေရာက္ ၿခံေစာင့္ ဒကာႀကီးအားခြင့္ပန္၍ အထဲသုိ႔ေရာက္သည္ႏွင့္ အလုပ္ရွင္အား ၀င္းၾကည္မႏွင့္ ေတြ႕လုိေၾကာင္း ေျပာလုိက္ရာ ၀င္းၾကည္မ ရွိရာ အေဆာင္သုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ လုိက္ပုိ႔ေပး၏။

ဧည့္ခန္းမတြင္ ေခတၱခဏ ေစာင့္ဆုိင္းၿပီးေနာက္ ၀င္းၾကည္မ ထြက္လာကာ ကုိရင္ ပညာသာမိကုိ ရုိေသစြာ ကန္ေတာ့၏။ ကုိရင္ ပညာသာမိကား ၀င္းၾကည္မကုိ မမွတ္မိ။

“ဒကာမေလး၊ ၀င္းၾကည္မ မရွိဘူးလား”ဟု ေမးလုိက္မိ၏။

၀င္းၾကည္ၾကည္မလည္း လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ရယ္လ်က္
“ကုိရင္္ သာမိ ရယ္၊ တပည့္ေတာ္မကုိေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား” ဟုဆုိေတာ့မွ ၀င္းၾကည္မမွန္း သိရေတာ့၏။

ေၾသာ္ “ တစ္ႏွစ္တာ ကာလရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေပပဲ”ဟု ကုိရင္ ပညာသာမိ ေတြးလုိက္မိ၏။


ထုိ႔ေနာက္
“၀င္းၾကည္မရယ္၊ နင့္ ဆံပင္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလုိ႔ ဘုိဆံေတာက္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ေနာက္ၿပီး နင္က သနပ္ခါး မလိမ္းဘဲ ႏႈတ္ခမ္းနီ ပါးနီေတြနဲ႕ဆုိေတာ့ ငါေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ရြာက နင့္အေမနဲ႕ ရြာသူ ရြာသားေတြလည္း မွတ္မိမယ္ မထင္ေတာ့ဘူ”။
“ကုိရင္ကလည္း သိရဲ႕သားနဲ႕ ။ ၿမိဳ႕မွာေနေတာ့လည္း ၿမိဳ႕စတုိင္လ္ေပါ့။ ေတာစတုိင္လ္နဲ႕ ေနလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ဆီမွာ သင္ခဲ႕ရဖူးတဲ႕ “ကာလံ ေဒသံ” ေပါ့။ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါ အရပဲေလ။ မဟုတ္ဘူးလား ကုိရင္” ဟု ၀င္းၾကည္မက ၿပဳံးလ်က္ ကုိရင္ ပညာသာမိကုိ ေမးခြန္းထုတ္လုိက္၏။

“ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ဟာ။ ဒါေပမယ့္ နင္ေျပာတဲ႕ ကာလံ ေဒသံ ဆုိတာက ဒါက ျမန္မာျပည္ေလ။ ႏုိင္ငံျခားမွ မဟုတ္တာ။ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ ဒီလုိျဖစ္ေနရင္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ရင္ နင္ ဘယ္လုိျဖစ္မလဲ။ ငါတုိ႔တေတြရဲ႕ သားသမီးတာ၀န္ ၀တၱရားေတြထဲမွာ ေမြခံထုိက္ေစ ဆုိတာ ပါတယ္။ အဲဒါ မိဘရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာ အေမြကုိတင္ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈ အေမြကုိ ခံယူထိန္းသိမ္းရမယ္လုိ႔ေျပာတာ။

ေနာက္တခု စဥ္းစာၾကည့္ရင္ နင္ ႏုိင္ငံျခားကုိ ေရာက္ၿပီဆုိပါေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ အေနအထားအရ ျမန္မာထမီ၊ သနပ္ခါးေတြကုိ မ၀တ္ႏုိင္ဘူး၊ မလိမ္ႏုိင္ဘူး ထားပါေတာ့၊ ကိုယ့္ အိမ္ေရာက္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာထမိန္ မ၀တ္သင့္ဘူးလား။ သနပ္ခါးေရာ လိမ္လုိ႔ မရႏုိင္ဘူးလား။ ဘုန္းႀကီး ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႕ ေတြ႕တဲ႕အခါ ဒူးေပၚ ေပါင္ေပၚေတြနဲ႕ (ဓမၼဂါရ၀) တရားအရုိအေသေရာ ျဖစ္ပါ့မလား။ နင္က ခု ျမန္မာျပည္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္ဟာ။ အေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါကုိ ငါနားလည္ပါတယ္။ ရုိးရာ အေမြ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေပ်ာက္ကုန္မွာ စုိးလုိ႔ပါ။

နင္ သတိရအုံးမွာေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက နင္ ေအာ္ ေအာ္ၿပီးေတာ့ ဆုိေနတဲ႕ သီခ်င္းေလ။ ငါေတာင္မွ နင္ ဆုိလြန္းအားႀကီးလုိ႔ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ဘာတဲ႕ . . .

“ထမင္းစားတုိင္း အစဥ္သတိရပါ။ ဆန္ဆုိသည္မွာ ရြာမွာေနတုန္း ငါတုိ႔က စုိက္တဲ႕ စပါးက ျဖစ္တယ္။ ဘုိ ဆံေတာက္ညွပ္ေတာ့ ျပန္သတိရပါ။ ရြာအလွဴမွာဆုိ ေကသာမင္ပိတုန္း အားလုံးေငးတဲ႕ အပ်ိဳေခ်ာေလးရယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဘာတဲ႕ . . . . ဘုိ သီခ်င္းရြတ္ေတာ့ ျပန္သတိရပါ။ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ သင္ကာ အံ ဖတ္ ၀တ္တက္ အသင္းရဲ႕ အေတာ္ဆုံး ညီမရယ္” ဆုိတာေလ။

ခုေတာ့ နင္က သတိေမ႔ေနၿပီကုိး။ ၿပီးေတာ့ ဘ၀ပါ ေမ႔ေတာ့မွာ။ နင္နဲ႕ ငါက ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြေလ။ ၿပီးေတာ့ ခုေန အခ်ိန္မွာ ငါက ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေျပာသင့္တယ္ ထင္တာကုိ ငါေတာ့ ဆက္ေျပာရမွာပဲ။

နင္ သတိထား စဥ္းစားရမွာက “နင္ ဘယ္သူလဲ။ နင္ ဘာလူမ်ိဳးလဲ။ နင္ ဘယ္ကလဲ။ နင္ ဘယ္ကုိ သြားလုိ႔ ဘယ္ကုိ ျပန္မွာလဲ” ဆုိတာပဲ။

နင္က ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ ေရာက္ၿပီး လခေတြေကာင္းလုိ႔၊ အစားအေသာက္ေတြ ေပါလုိ႔၊ ေနရာ ထုိင္ခင္းေတြ ေကာင္းလုိ႔ နင့္ဘ၀ ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ျမင့္မားေန ျမင့္မားေန၊ နင္က ဒီဘ၀မွာေတာ့ ၀င္းၾကည္မက ၀င္းၾကည္မပဲ။ နင့္ရဲ႕ ဒီ ဘ၀ ဒီ ခႏၶာ၊ နင့္ရဲ႕ ေမြးတဲ႕ အေမနဲ႕ ေကၽြးခဲ႕တဲ႕ အေဖ။ ပညာသင္ေပးခဲ႔ဖူးတဲ႕ ဆရာသမား၊ အရြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္ေအာင္ ေနထုိင္ခြင့္ ေပးခဲ႕တဲ႕ ေမြးရပ္ဇာတိ၊ ပညာသင္ဖက္ ေဆာ့ေဖာ္ ေဆာ့ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဒါေတြကုိ နင္ ေမ႔သြားၿပီးလား။ ေမ႔ ပစ္ဖုိ႔ မႀကိဳးစားသင့္ဘူး။ ေမ႕ပစ္ဖုိ႔လည္း မသင့္ေတာ္ဘူးဆုိတာ နင္ သတိရသင့္၊ စဥ္းစားသင့္တယ္။

ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ငါတုိ႔ကုိ သင္ေပးခဲ႕ဖူးတဲ႕ ဘယ္လုိမွ မေမ႔ေကာင္းတဲ႕ အရာေတြထဲမွာ ေမြးရပ္ဇာတိ ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး နင္ၿမိဳ႕တက္ခါနီး ဆရာေတာ္ ဆုံးမလုိက္တဲ႕ စကားကုိ နင္ေမ႔သြားၿပီလား။ ဆီးသီးသည္ မဗ်ိဳင္း မျဖစ္ေစနဲ႕ ဆုိတာေလ။ ဒီထက္ ပုိ အေရးႀကီးတာက နင္က သူမ်ား မဟုတ္ဘူး။ နင့္ အေမကုိ လုပ္ေကၽြးရမယ့္ တာ၀န္ နင့္မွာ အျပည့္ရွိတယ္။ နင့္အေဖ ကြယ္လြန္သြားတာေတာင္ အရြယ္ရွိရဲ႕သားနဲ႕ အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ အရြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္ေအာင္ နင့္ ေကၽြးေမြး ျပဳစုခဲ႕တာ။ ပညာေတြ သင္ေပးခဲ႕တာေတြကုိ နင္ ေမ႔ပစ္ေတာ့မွာလား။

အပုိင္း (၄) ဆက္လက္ ေရးသားပါမည္။

ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)
http://pyinyarzarni.blogspot.com/

No comments:

Post a Comment

Myanmar Student Monks Organization in Thailand. Powered by Blogger.