Sunday, January 24, 2010

မွာခ်င္တယ္ ၀င္းၾကည္မရယ္ (၄)

ဆရာေတာ္ ငါတုိ႔ကုိ ငယ္ငယ္က သင္ေပးခဲ႕ဖူးတဲ႕ သံေ၀ဇနိယေလးဌာန ထဲမွာ ကုိယ့္ရဲ႕ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမကုိ မေမ႔ၾကဖုိ႔ တခါတည္း မွာထားခဲ႔ဖူးတယ္ေနာ္။

ကုိယ့္ဘ၀ ကုိယ့္အေျခအေန ဘယ္ေလာက္ပဲ ျမင့္မားျမင့္မား နင္က ေတာသူမက ေတာသူမပဲ။ ၿမိဳ႕အသြင္အျပင္ ၿမိဳ႕ဟန္ပန္ေတြ ဘယ္လုိပဲ ေပါက္ေပါက္ ဘယ္လုိပဲ ေရာက္ေရာက္ ဒါက အသြင္ပဲ ျဖစ္မွာ။

ထားပါေတာ့ေလ နင္ ငယ္ငယ္က အသံသိပ္ေကာင္းတာပဲေနာ္။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကဆုိ ကဗ်ာေတြ သင္ေပးရင္းနဲ႕ နင့္ကုိပဲ ဦးေဆာင္ဆုိခုိင္းခဲ႕တာေနာ္။ နင္ဆုိခဲ႕တဲ႕ ကဗ်ာေတြထဲက ငါမွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ႕တဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ရွိခဲ႕ဖူးတယ္။

နင္ အားရပါးရ ငါတုိ႔ကုိ ဦးေဆာင္ၿပီး ဆုိခဲ႔ တုိင္ေပးခဲ႔တာေလ။ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိ ငါ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ႔တယ္။ ေခါင္းစဥ္က “ စဥ္းစားပါေအ႔ လုံမငယ္” ကဗ်ာေလ။

နင္ဆုိခဲ႕တဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြထဲမွာ အဲဒီ ကဗ်ာေလးက နင့္အသံနဲ႕ေရာ နင့္ရုပ္နဲ႕ပါ လုိက္လြန္းအားၾကီးလုိ႔ ငါ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနတာ။ ဒီေလာက္ေျပာရင္ နင္မွတ္မိေလာက္ေရာေပါ့။

တကယ္ နင္ မမွတ္မိဘူးဆုိရင္လည္း ငါ ျပန္ေျပာ ရတာေပါ့ဟာ။

ႏႈတ္ခမ္းနီ ပါးနီ၊ ဆံႏြယ္ သ လုိ႔၊ မ်က္ခြံအလွ မိတ္ကပ္ျခယ္။
ကုိယ္လုံးလွေအာင္၊ ဉာဏ္ဆင္ၾကေတာ့၊ ကုိယ္လုံးကေတာ့ မက္စဖြယ္။
ကုိယ္လုံးလွတာ၊ တန္ဖုိးလားေဟ႔၊ စဥ္းစားပါေဟ႕၊ လုံမငယ္။
ႏွလုံးလွသာ၊ ရွာမွ ရွားကြဲ႕၊ ဉာဏ္ႀကီးရွင္မ်ား ၾကည္ညိဳတယ္။
မွတ္ကြယ္ မွတ္ကြယ္ . . . ။

နင္က ကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ငါ့ထက္ ပုိသိေနေတာ့ ရွင္းမျပေတာ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဟာ ငါ့ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္အျမင္က နင့္ခႏၶာကုိယ္ကုိ နင္ ဘယ္ေလာက္ ျပင္ျပင္ ၊ နင့္ ခႏၶာကုိယ္က ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ လွလွ၊ နင့္ရဲ႕ စိတ္သေဘာထားက မလွဘူး၊ နင့္စိတ္ထားကုိ မျပင္ဘဲ နင္ရဲ႕ ပင္ကုိယ္မူလ ဘ၀ကုိ ေမ႔ေနရင္၊ နင့္ ရဲ႕ အလုိဆႏၵေနာက္ကုိ နင္ အလုိလုိက္ၿပီး နင့္အေမကုိ နင္ ေမ႔ေနမယ္ဆုိရင္၊ နင့္ရဲ႕ အတၱေလာဘကုိပဲ ေရွ႕တန္းတင္ စဥ္းစားေနမယ္ဆုိရင္၊ နင့္ဆီကုိ တန္ဖုိးရွိတဲ႕ သူေတြ၊ မွ်ေ၀ ခံစားေပးမယ့္သူေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ နင့္ရဲ႕ အေပၚယံ အေရျပားကုိ သုံးေဆာင္ ခံစားခ်င္တဲ႕ သူေတြသာ နင့္ဆီ ေရာက္လာေတာ့မွာေပါ့။

အဲဒါဆုိ နင့္ေနာက္မွာ နင့္ကုိ အားကုိးတႀကီးနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ႕ နင့္အေမကုိ နင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။
ငါ ဒီေလာက္စကားေတြ အရွည္ႀကီးေျပာေနရတာက ငါနဲ႕နင္ဆုိတာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္။ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ အေကာင္းအဆုိးကုိေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမွာပဲ။

ေနာက္ၿပီး နင့္ကုိ ငါက တာ၀န္ယူၿပီး ၿမိဳ႕ေပၚကုိ ေခၚတင္လာတာ။ နင္ က ေရွ႕ကေန မေကာင္းတာေတြ လုပ္ျပေနရင္ ငါက နင့္အေမနဲ႕ ရြာကုိ ဘယ္လုိ မ်က္ႏွာျပရမလဲ။ ၿပီးေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ငါက ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သာသနာ့ေဘာင့္ထဲက ကုိရင္။ နင့္ကုိ ငါ ေျပာရမဲ႕ ၀တၱရားေတြ ရွိေနလုိ႔ ေျပာရတယ္ဆုိတာ နားလည္ေပးပါ ၀င္းၾကည္မရယ္။

ကုိရင္ပညာသာမိလည္း စကားအရွည္ႀကီး ေျပာလုိက္ရ၍ ေမာေမာပန္းပန္းရွိသည္ႏွင့္ ေခတၱခဏ ၿငိမ္သက္ေနစဥ္ ၀င္းၾကည္မလဲ သက္ျပင္းအခါခါ ခ်ကာ စဥ္းစားခန္း၀င္ေနမိ၏။ ထုိ႔ေနာက္ ကုိရင္ ပညာသာမိက ၀င္းၾကည္မအား -

မနက္ျဖန္ ငါ ရြာကုိ ျပန္မလုိ႔ နင္ဘာမွာအုံးမလဲ။ နင္ရတဲ႕ လခေတြေရာ နင့္အေမဆီ မွန္မွန္ ျပန္ပုိ႔ျဖစ္ရဲ႕လား။ ဆံပင္ ေျဖာင့္တာ၊ မိတ္ကပ္၀ယ္တာ၊ အ၀တ္အစားခ်ဳပ္တာေတြနဲ႕ ကုန္ၿပီထင္တယ္။ ငါ ထပ္ေျပာခ်င္တယ္ ၀င္းၾကည္မရယ္၊ နင္ ဒီရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚကုိ ဘာေၾကာင့္ အလုပ္လာလုပ္ရတယ္ဆုိတဲ႕ နင့္ရဲ႕ ႀကီးမားတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ ေမ႔ မပစ္ပါနဲ႕။ နင္ ေမ႔သြားတဲ႕ ေန႔ဟာ နင္ဘ၀ရဲ႕ ကံအဆုိးဆံုး ေန႔တေန႔လုိ႔ပဲ မွတ္ထားလုိက္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ နင့္အေမအေပၚကုိ တာ၀န္မေက်ခဲ႕တဲ႕ နင္ဟာ နင္ သားသမီးေတြ ရလာတဲ႕ အခ်ိန္မွာ နင့္ အေပၚမွာ ျပန္ၿပီး တာ၀န္ေက်လိမ့္မယ္လုိ႔ နင္ မထင္နဲ႕။ အတုံ႕အလွည့္ဆုိတာ အၿမဲရွိတယ္။ ေရွးက ၀ိပါက္ ခုနစ္ရက္လုိ႔ ေျပာၾကေပမယ့္။ အခု ၀ိပါက္က ေနာက္ပုိးတက္ေနၿပီ။ နင္လည္း သိၿပီးသားပါဟာ။ ငါလည္း စိတ္ပူလုိ႔သာ ေျပာေနရေပမယ့္ နင္က အသိပညာ ရွိၿပီးသား မိန္းကေလး တေယာက္ပါ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကုိရင္သာမိရယ္။ တပည့္ေတာ္လည္း တပည့္ေတာ္ဘ၀ကုိ ခဏေမ႔ၿပီး ရန္ကုန္ ေရႊၿမိဳ႕သူေတြနဲ႕ ႏႈိင္းယွဥ္ေနမိလုိ႔ပါ။ မိန္းကေလးဆုိေတာ့ သူတုိ႔၀တ္တာေတြၾကည့္၊ သူတုိ႔သုံးတာေတြ အားက်မိၿပီး အတုယူ အားက်ၿပီး လုိက္လုပ္ေနမိတယ္ဆုိတာေတာ့ ၀န္ခံပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ဘ၀နဲ႕ တပည့္ေတာ္ဘ၀က မတူညီမွန္း သေဘာေပါက္ပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္ကုိ ခုလုိ အသိေပး၊ ဆုံးမတာေတြကုိ ေက်းဇူးတင္လုိ႔ မဆုံးပါဘူး။

အေမ႔ဆီကုိေတာ့ ေငြပုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္အတုိင္း ေျပာရရင္ တပည့္ေတာ္ ပုိ႔သင့္သေလာက္ ပုိက္ဆံ မပုိ႔ျဖစ္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕သူေတြလုိ လုိက္သုံးေနမိေတာ့ တပည့္ေတာ္မွာ အပုိ ပုိက္ဆံ သိပ္ မစုမိျဖစ္ဘူးေလ။ အေမနဲ႕ ရြာက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သတိရေၾကာင္း၊ သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း၊ အဆင္ေျပေၾကာင္း စာေရးလုိက္ပါ့့မယ္။

ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ဆီကုိေတာ့ စာမေရးေတာ့ဘူး။ ကုိရင္ အဆင္ေျပသလုိသာ ၾကည့္ၿပီး ေလွ်ာက္ထားေပးပါ။ လာမယ့္ႏွစ္ဆုိ ကုိရင္ ပဇင္းတက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ ကုိရင္ေတာင္ အသက္ (၂၀) ျပည့္ေတာ့မွာပါလား။

ကုိရင့္ ပဇင္းတက္ပြဲမွာ ရွင္းေလာင္းလွည့္အုံးမွာ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့မွ ေအးမတုိ႔နဲ႕အတူ ကြမ္းေတာင္ကုိင္ဖုိ႔ ရြာကုိ ျပန္ေတာ့မယ္။ ကုိရင္ သိတဲ႕ အတုိင္းပဲ တပည့္ေတာ္ မရွိရင္ ရြာက ကြမ္းေတာင္ကုိင္ အပ်ိဳေတြ မ်က္ႏွာငယ္ေနလိမ့္မယ္။

ေနာက္ၿပီး ပဇင္းတက္ပြဲမွာ ကုိရင့္ကုိ သကၤန္းပရိကၡရာေတြ လွဴဒါန္းႏုိင္ဖုိ႔ ဒီႏွစ္ ႀကိဳးစားၿပီး ပုိက္ဆံစုလုိက္အုံးမယ္။ အသုံးစာရိတ္ ေခၽြတာၿပီး အေမ႔ဆီကုိ ဒီ႔ထက္ ပုိ႔ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ အရွင္ဘုရား မွာတာေတြကုိလဲ ၀င္းၾကည္မ ေၾသာ္ မွားလုိ႔ပါဘုရား တပည့္ေတာ္မ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ႀကိဳးစားပါ့မယ္လုိ႔ ကတိေပး ေလွ်ာက္ထားပါတယ္ဘုရား။

ကုိရင္ ပညာသာမိလည္း ၀င္းၾကည္မ ေလွ်ာက္ထားေသာ စကားမ်ားကုိ သာဓုေခၚဆုိကာ၊ သူမ ေရးေပးလုိက္ေသာ စာမ်ားကုိ ေစာင့္ဆုိင္းရယူကာ နင္နဲ႕ နင့္အေမ ေကာင္းစားဖုိ႔အတြက္ “မွာခ်င္တယ္ ၀င္းၾကည္မရယ္” ဟု စိတ္ထဲမွာ ေရရြတ္ရင္း ၀မ္းသာၾကည္ႏူးေသာစိတ္၊ ေပါ့ပါးေသာ ေျခလွမ္းတုိ႔ျဖင့္ လာလမ္းခရီးအတုိင္း ျမန္းခဲ့ေလေတာ့သတည္း။


ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)
http://pyinyarzarni.blogspot.com/

No comments:

Post a Comment

Myanmar Student Monks Organization in Thailand. Powered by Blogger.